Ήρθες και πήρες τη σιωπή από μέσα μου

Σε γνώρισα και ξαφνικά αυτή η ατέλειωτη σιωπή που κατοικούσε μόνιμα στη ζωή μου εξαφανίστηκε.

Και στη θέση της ήρθαν μουσικές, λέξεις μικρές, θάλασσες χρυσές και γέλια.

Ήξερες για τι πράγμα μιλούσα χωρίς να πρέπει να εξηγήσω.

Ερχόμασταν από τους ίδιους κόσμους.

Είχαμε μέσα μας τις ίδιες μοναξιές και την ίδια θλίψη.

Μια θλίψη που δεν θέλαμε να ξεφορτωθούμε γιατί μας έκανε δημιουργικούς.

Μας κρατούσε στο έδαφος.

Μας θύμιζε ποιοι ήμασταν και πως φτάσαμε ως εδώ.

"Τώρα θα έχω κάτι όμορφο να σκέφτομαι", μου είπες πριν φύγω.

Γιατί ξέρεις όπως ξέρω ότι τα όμορφα για μας τελειώνουν.

Αυτή είναι η μοίρα του καθενός.

Μα αυτό κάνει τα αισθήματα και τη στιγμή πιο έντονα.

Δεν λέμε κανένα ψέμα στον εαυτό μας. Κανένα ψέμα ο ένας στον άλλο. Κι εγω σου απάντησα, "θα έρθουν κι άλλα όμορφα να σκέφτεσαι. Για την ώρα θα το ζήσουμε".