Βασιλικός και δυόσμος

• 

Ρωτάς να μάθεις τα νέα μου.

Τι κάνω και πώς είμαι.

Όταν αλλάζουν οι εποχές με θυμάσαι.

Μετά πάλι με ξεχνάς.

Κι αν δεν με ξεχνάς δεν το ξέρω.

Δεν ξέρω γιατί θα σου απαντήσω.

Ίσως για να μην σε στεναχορήσω.

Κάποτε είχα έλπιδα ότι ένα "τι κάνεις"

ήταν μια αρχή ότι ήρθες για να μείνεις.

Μα αυτή η ελπίδα μου σε έκανε να

αηδιάζεις και έτσι την τράβηξα από τη ρίζα.

Ρίζα...

Να ένα νέο μου που ίσως να μην σ' ενδιαφέρει.

Φύτεψα βασιλικό και δυόσμο στην αυλή μου.

Μου θυμίζουν ότι ακόμη υπάρχει

αλήθεια στον κόσμο.

Αλήθεια...

Εσύ δεν ήσουν ποτέ. Μα πάλι σε αγάπησα λες και θα φύτρωνες στην αυλή μου και θα πρασίνιζες μου τον χώρο.

Σε πότιζα, σε φρόντιζα.

Δεν σε ξεχνούσα ούτε μια μέρα.

Μα φύτρωναν παντού αγκάθια

που μου τρυπούσανε τα δέρμα.

Τώρα, γεμάτη πληγές ξέρω,

πώς αυτό το "τι κάνεις" δεν σημαίνει τίποτα.

Κάποτε κοίταζα το κινητό και με τρόμαζε.

Πονούσα ακόμη από την τελευταία σου φυγή.

Όχι πάλι. Όχι άλλο ψέμα. Όχι άλλο εξευτελισμό για λίγη αγάπη που δεν άντεχες καν.

Όχι πάλι ένα φιλί να πρέπει να το πληρώσω τόσο ακριβά.

Αγάπη...

Ο βασλικός κι ο δυόσμος μυρίζουν αγάπη. Όπως αυτήν που είχαν κάποτε οι άνθρωποι που ζούσαν σε πράσινες, λουλουδένιες αυλές με ένα γιασεμί στην είσοδο να σε καλοσωρίζει.