Δικά μου τα λάθη, δικιά μου κι η ζωή.

Δικός μου ο έρωτας, δική μου και η αυτοκαταστροφή.

Κι αυτό δεν είναι ωριμότητα στην τελική;

Να είσαι ο εαυτός σου, να κάνεις αυτό που νιώθεις, όμως να είσαι έτοιμος να αναλάβεις τις ευθύνες των πράξεων σου, χωρίς να πληγώνεις κανέναν, χωρίς να σου φταίνε οι άλλοι.

Δικά μου τα λάθη, δική μου και η μάχη.

Δικό μου το αίσθημα, δικό μου το μάθημα, δικός μου και ο πόνος.

Κανείς δεν μπορεί να σε κρίνει πώς επιλέγεις να ξεγελάς τον πόνο, παρά μόνο αυτός που μένει.

Αυτός που πάντα φεύγει, αυτός που πάντα κρύβεται, αυτός που στα δύσκολα αντί να βρει τρόπο να έρθει πιο κοντά, σε αφήνει, δεν έχει δικαίωμα να κρίνει πώς εσύ θα ξεπεράσεις την απώλεια.

Αυτός δεν σε ζει.

Δεν σηκώνει κανένα από τα βάρη μαζί σου. Μοιράζεται μόνο κάποιες μικρές στιγμές μαζί σου και μετά η ζωή του συνεχίζεται.

Δικές μου όλες οι ευθύνες και δικός μου ο τρόπος που θα κτίσω ξανά τον εαυτό μου. Μακριά από όσα πονάνε.

Εγώ ξέρω τι έδωσα και πόσο προσπάθησα.

Εγώ μόνη θα μαζέψω τα κομμάτια μου για ακόμη μία φορά.

Και ασ' τους να λένε.