Θα σε άφηνα να φύγεις, μα τελικά θα σε χώσω μέσα στην καρδιά μου βαθιά, εκεί ανήκεις.

Θα σε άφηνα να φύγεις.

Πίστεψέ με.

Μα δεν ξέρω πώς.

Προσπαθώ να σκέφτω έστω και ένα σου λάθος, κάτι που θα το έκανε εύκολο, μα δεν βρίσκω ούτε ένα. Είναι όλα μικρά. Πολύ μικρά. Τόσο μικρά που ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Που δεν ήμουν καλύτερη για σένα. Που δεν μπορώ να είμαι εκεί για σένα όπως ίσως θα ήθελες να είμαι.

Δεν θέλω να σε αφήσω μα πρέπει. Το ξέρω. Μα ποιος θα μου χαιδεύει τα μαλλιά; Ποιος θα κουρνιάζει στην αγκαλιά μου; ποιος θα φωτίζει τα σκοτάδια μου με το χαμόγελό του; Ποιος θα με κοιτάει με αυτά τα μάτια που κεντρίζουν; Ποιος θα μου μιλάει; Ποιος θα βάζει μουσική;

Θα σε έβαζα σε ένα λεξικό ως αντώνυμο της σιωπής. Της σιωπής μου.

Έχω τόση αγάπη να σου δώσω και δεν ξέρω τι να την κάνω. Αν δεν σε φροντίσουν τα χέρια μου πως θα φύγει αυτή η αγάπη; Πώς να μην γίνει βάρος ασήκωτο; Να την πετάξω σαν σκουπίδι;

Μα καλύτερα να έχω κάτι να αγαπώ και ας πονάει, παρά να μη νιώθω τίποτα. Είναι αβάσταχτο το τίποτα της ψύχης.

Θα σε άφηνα να φύγεις, μα τελικά θα σε χώσω μέσα στην καρδιά μου βαθιά.

Εκεί ανήκεις.