Καρυωτάκης & Πολυδούρη: Ένας τραγικός έρωτας

Από όλους τους έρωτες, τραγικούς κι ανεκπληρώτους της ιστορίας, πάντα θα με στοιχειώνει αυτή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη.

Θα μπορούσε να ήταν βγαλμένη από βιβλίο ή τον κινηματογραφό όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Και γιατί με στοιχειώνει;

Γιατί ο Καρυωτάκης αντιπροσωπεύει τον κάθε συγκαταβατικό, "φρονιμο", καθωσπρέπει για την κοινωνία, προσεκτικό για το τι θα πουν οι άλλοι, δειλό και φοβισμένο άνδρα. Και η Πολυδουρή αντιπροσωπεύει την κάθε δυναμική, ανεξάρτητη, ελεύθερη από τα προστάγματα της κοινωνίας και θαραλλέα γυναίκα που έγινε κομμάτια τελικά από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.

Θα μπορουσε οι ρόλοι να ήταν αντίστροφοι. Συνήθως, όμως, δεν είναι.

Ένας έρωτας που ήταν γι' αυτούς η ίδια η ζωή κι όμως ο Καρυωτάκης αποφάσισε ότι δεν πρέπει, δεν γίνεται, είναι αδύνατον. Λέξεις που στο λεξιλόγιο της Πολυδούρη δεν υπήρχαν και δεν θα της αποδεχόταν ποτέ.

Ο Καρυωτάκης έβαλε τη συφίλη μπροστά ως αφορμή για να χωρίσει την Πολύδουρη, δήθεν την προστάτευε, έτσι έπεισε τον εαυτό του να πιστεύει. Κι αυτή δεν τον πίστεψε ποτέ. Θεωρούσε όλα αυτά αφορμές για να την αφήσει. Το παράδοξο? Είχαν και οι δύο δίκαιο. Ναι ο Καρυωτάκης είχε σύφιλη και δεν μπορούσε να κάνει παιδιά όμως η Πολυδούρη δεν ήταν ποτέ η παραδοσιακή γυναίκα που ήθελε να παντρευτεί και να κανεί παιδιά. Ζούσε για τον έρωτα. Εκείνος όμως δεν μπορούσε να δει έξω από τα κουτάκια του. Ήταν πολύ προχωρημένη η Πολυδουρή για τον παραδοσιακό, κυβερνητικό υπάλληλο της λογικής.

Δεν μπορούσε απλά να τη δεχτεί και να αρνηθεί όσα ήξερε και τον βόλευαν. Όλες οι γυναίκες ήταν σε μια κουζίνα με τρια παιδιά και η Πολυδούρη σύχναζε σε λέσχες, έκανε παρέα με άνδρες διανοούμενος και ποιητές, ζούσε οπως γούσταρε. Σε αντίθεση με τον αγαπημένο της που ήταν πιστός στρατιώτης στα προστάγματα της κοινωνίας.

Αυτό που δεν ήξερε όμως, ήταν οτι οι ίδιοι ανθρώποι για τους οποίους νοιαζόταν τι θα πουν και το ίδιο το σύστημα που υπηρετούσε, θα τον άφηναν ολομόναχο στην καταθλιπτική και απόμακρη Πρέβεζα.

Εκεί που θα έβαζε τέλος στη ζωή του.

Αυτή τον αγαπούσε μέχρι και την τελευταία της πνοή. Του έγραφε. Αυτή που αρνήθηκε ξανά και ξανά. Ακόμη κι όταν ήταν νεκρός έγραφε γι' αυτόν και επίσπευσε τον θάνατό της για να τον συναντήσει.

Αυτή που αρνήθηκε για την κοινωνία, για τη θέση στην κυβέρνηση, για τη σύφιλη όπως ο ίδιος έπεισε τον εαυτό του να πίστεύει, ήταν τελικά η ζωή του και την έχασε...