Σου έμαθαν τον πόνο — τους έμαθες τη δύναμη

Όταν ήσουν εκεί δεν το εκτίμησαν.

Όταν ήθελες να μοιραστείς πράγματα μαζί τους έκαναν λες και ήσουν ένα βάρος στην καμπούρα που τους ενοχλούσε.

Όταν τους είπες "έρχομαι" έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν.

Όταν σου είπαν ότι έρχονται σε έστησαν ξανά και ξανά.

Όταν έπρεπε να σε προστατέψουν έπλυναν τα χέρια τους σαν άλλοι Πόντιοι Πίλατοι.

Γέλασαν μαζί σου με τους φίλους τους και τους φίλους σου και πάλι όταν χρειάστηκαν την βοηθεία σου ανταποκρίθηκες.

Όταν τους χρειάστηκες όμως εσύ δεν μπόρεσαν ποτέ. Δεν προλάβαιναν. Τα περνούσες όλα μόνη και κάποια στιγμή που τους βόλευε εμφανίζονταν.

Προτίμησαν να σε δώσουν για να προστατέψουν τον εαυτό τους και άλλους. Η δική σου ζωή δεν είχε καμία αξία. Σε θυσίαζαν στο βωμό και σου έκλειναν το στόμα μην τους ενοχλήσεις όταν φώναζες "γιατί".

Σε υποτίμησαν, σε πέρασαν για ηλίθια, σου είπαν ψέματα πολλές φορές, σε κρατούσαν μπερδεμένη χωρίς να τους νοιάζουν οι δικές σου ανάγκες και τα χρόνια σου περνούσαν στη μοναξιά.

Σε ξεφορτώθηκαν εύκολα πατώντας ένα μπλοκ, όταν ήθελαν να φύγουν. Τον πόνο που σου προκαλούσαν τον έριχναν πάνω σου.

Έδινες χωρίς να παίρνεις γιατί πίστευες ότι έτσι πρέπει να είναι η αγάπη. Όμως, αυτοί δεν είχαν ιδέα τι είναι αγάπη.

Γι' αυτό τους δικαιολογούσες.

Περιμένες να καταλάβουν.

Να νιώσουν.

Να τους θεραπεύσεις.

Όμως, το έκανες με τίμημα αμέτρητες νύχτες να γεμίζεις με δάκρυα ένα μαξιλάρι.

Κι, όμως, σήμερα χαμογελάς.

Κι, όμως, βρήκες τη δύναμη να ξεφύγεις ενώ αυτοί από τον εαυτό τους και την ζωή που έκτισαν γύρω τους σαν τείχη ψηλά δεν μπόρεσαν να ξεφύγουν.

Κι αυτό το κείμενο δεν είναι για όσα πέρασες.

Είναι για τη δύναμη που δεν ήξερες ότι είχες μέσα σου.

Είναι για να μην φταίξεις ξανά τον εαυτό σου ούτε λεπτό.

Είναι για να εκτιμήσεις που σήμερα είσαι εδώ και είσαι καλά.

Όσο γίνεται σ' αυτό τον σκατόκοσμο. Κι αυτό είναι κάτι που κατάφερες εσύ.

Γι' αυτό να είσαι περήφανη!