Είμαι έτοιμη να σε αφήσω να φύγεις

Είμαι πια έτοιμη να σε αφήσω να φύγεις.

Αυτό μου φώναζαν τα ξεσπάσματά σου όταν με δίκαζες χωρίς να καταλαβάινω τον λόγο.

Αυτό φώναζαν και οι σιωπές σου.

Και οι επαναφορές σου δεν κράτησαν ποτέ πολύ. Ήταν μέχρι να ψάχνεις πάλι τρόπους να κρυφτείς.

Μην φοβάσαι.

Κανείς εδώ δεν θέλει να σε τυλίξει στα δίκτυά του, ούτε να σε αλλάξει, ούτε να σε ελέγξει. Κανείς εδώ δεν σκέφτεται καν με αυτό τον τρόπο.

Σιγά σιγά κατάλαβα ότι τα είχες μαζί μου. Γιατί μπορούσες.

Γιατί δε σε ένοιαζε.

Γιατί ήμουν αναλώσιμη.

Κανείς εδώ δεν θα σου ζητήσει να έρθεις.

Κανείς εδώ δεν θα σου ζητήσει καν να νιώσεις.

Μπορείς να παίξεις με τους δικούς σου σκληρούς κανόνες, όμως, όχι στο δικό μου γήπεδο.

Μπορείς να βρεις έναν αποδοπομπιαίο τράγο για να φταις, κάθε φορά που δεν θες να πάρεις τις ευθύνες σου και να δεις τις αλήθειες σου, όμως εμένα σε αυτό τον ταπεινωτικό ρόλο δεν θα με ξαναδείς.

Μπορείς να κάνεις ό,τι θες, κανείς δεν σε σταμάτησε ποτέ.

Όμως, να μπαινοβγαίνεις στη ζωή μου πλέον απαγορεύεται.

Είμαι έτοιμη να σε βλέπω να προχωράς, να κάνεις τα επόμενα βήματα στη ζωή σου χωρίς να είμαι σε κανένα από αυτά.

Κι αυτό μου δίνει μια ανακούφιση και μια ελευθερία που δεν θα καταλάβαινες.

Γι' αυτό και σταμάτησα να εξηγώ. Στο μυαλό σου έπαιζαν θεωρίες που με έβαζαν στον ρόλο του εχθρού κι εγώ δεν είχα ιδέα γιατί δεχόμουν τον ένα πόλεμο μετά τον άλλο.

Είμαι έτοιμη να είμαι καλά και να βλέπω ότι είσαι καλά χωρίς να υπάρχουμε ο ένας στη ζωή του άλλου. Χωρίς να επικοινωνούμε, χωρίς να περιμένουμε. Και πόσο πόνο μου γλιτώνει αυτό γιατί πια ξέρω ότι όλα αυτά που με πονάνε θα είναι πάντα εκεί και θα φοράνε το πρόσωπό σου.

Είναι ήδη αργά.

Γιατί ενώ ήξερες τον πόνο που προκάλεσες, προτιμούσες να κοιμάσαι τα βράδια ήσυχος με τον εγωισμό σου. Ασυγκίνητος. Γιατί ο πόνος μου και η απόσταση σε βόλευαν.

Κι αυτό για μένα λέει τα πάντα. Και αναίρει τα πάντα.

Κι ελπίζω να μην επιστρέψεις.

Ελπίζω να μην πιστέψω ποτέ ξανά το ψέμα σου.

Θέλω μόνο να ξεχάσω.

Θέλω μόνο να θεραπευτώ.