Όταν ήσουν εκεί δεν το εκτίμησαν. Όταν ήθελες να μοιραστείς πράγματα μαζί τους έκαναν λες και ήσουν ένα βάρος στην καμπούρα που τους ενοχλούσε. Όταν τους είπες "έρχομαι" έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Όταν σου είπαν ότι έρχονται σε έστησαν ξανά και ξανά. Όταν έπρεπε να σε προστατέψουν έπλυναν τα χέρια τους σαν άλλοι Πόντιοι Πίλατοι. Γέλασαν μαζί σου με τους φίλους τους και τους φίλους σου και πάλι όταν χρειάστηκαν την βοηθεία σου ανταποκρίθηκες. Όταν τους χρειάστηκες όμως εσύ δ

Σε γνώρισα και ξαφνικά αυτή η ατέλειωτη σιωπή που κατοικούσε μόνιμα στη ζωή μου εξαφανίστηκε. Και στη θέση της ήρθαν μουσικές, λέξεις μικρές, θάλασσες χρυσές και γέλια. Ήξερες για τι πράγμα μιλούσα χωρίς να πρέπει να εξηγήσω. Ερχόμασταν από τους ίδιους κόσμους. Είχαμε μέσα μας τις ίδιες μοναξιές και την ίδια θλίψη. Μια θλίψη που δεν θέλαμε να ξεφορτωθούμε γιατί μας έκανε δημιουργικούς. Μας κρατούσε στο έδαφος. Μας θύμιζε ποιοι ήμασταν και πως φτάσαμε ως εδώ. "Τώρα θα έχω κάτι

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπούσα. Όμως αυτή η αγάπη ήταν ένα βάρος που δεν μπορούσες να πάρεις από πάνω μου, ακόμη κι όταν προσπαθούσες. Και δεν είναι ότι δεν σε ήθελα πια. Όμως και το ότι σε ήθελα δεν άλλαζε τίποτα. Έπρεπε να μην μου λείπεις. Έπρεπε να μην περιμένω. Έπρεπε να μην ζητώ. Έπρεπε να μην επιθυμώ. Έπρεπε να σε συγχωρήσω. Και να σε αγαπήσω με αξιοπρέπεια. Όχι σαν ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνες και τρώει τα ψίχουλα από τις ζωές άλλων. Ίσως να μην καταλάβεις ποτέ. Πόσο π

Θα σε άφηνα να φύγεις. Πίστεψέ με. Μα δεν ξέρω πώς. Προσπαθώ να σκέφτω έστω και ένα σου λάθος, κάτι που θα το έκανε εύκολο, μα δεν βρίσκω ούτε ένα. Είναι όλα μικρά. Πολύ μικρά. Τόσο μικρά που ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Που δεν ήμουν καλύτερη για σένα. Που δεν μπορώ να είμαι εκεί για σένα όπως ίσως θα ήθελες να είμαι. Δεν θέλω να σε αφήσω μα πρέπει. Το ξέρω. Μα ποιος θα μου χαιδεύει τα μαλλιά; Ποιος θα κουρνιάζει στην αγκαλιά μου; ποιος θα φωτίζει τα σκοτάδια μου με το χαμόγ