Social Media με Στρατηγική: Από το Content στα Conversions Γίνε Social Media Manager from zero to Pro!! Αγαπητοί επαγγελματίες, Έχετε ήδη παρουσία στα Social Media ή σκέφτεστε ότι ήρθε η στιγμή να δημιουργήσετε; Ίσως θέλετε να χτίσετε κάτι δικό σας. Να προβάλετε την επιχείρηση ή τις υπηρεσίες σας. Να αποκτήσετε ένα επιπλέον ανταγωνιστικό πλεονέκτημα στην εργασία σας. Ή ακόμη να αναπτύξετε τις δεξιότητες που χρειάζονται για να εργαστείτε επαγγελματικά ως Social Media Manager.

Το νέο παιδικό βιβλίο της Πράξιας Αρέστη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάνοια και προσκαλεί τα παιδιά σε ένα πολύχρωμο ταξίδι φιλίας, ενσυναίσθησης και αποδοχής. Ένα μικρό αγόρι, ένα ασυνήθιστο πολύχρωμο σύννεφο και μια φιλία που γεννιέται εκεί όπου η φαντασία συναντά σημαντικά συναισθήματα της παιδικής ηλικίας. Το «Πολύχρωμο Σύννεφο» της Πράξιας Αρέστη, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διάνοια, αφηγείται την ιστορία του μικρού Ηλία, ο οποίος περνά το καλοκαίρι του στο χωριό με

Ήθελα να ήμουν δική σου. Να χωράω στη ζωή σου. Να με αγαπούσες έστω με τον τρόπο σου. Αρκεί να μπορούσα να το νιώσω εύκολα και απαλά, χωρίς να πρέπει να κουράζομαι ψάχνοντάς το. Ήθελα να ήμουν η διαφυγή σου. Μια μικρή περιπέτεια μέσα στη ρουτίνα σου. Ήθελα να καταλάβεις ότι η αγάπη δεν είναι 24ωρος έλεγχος, ούτε τα πάντα μαζί, ούτε χάνω τον εαυτό μου για να ικανοποιώ τις ανασφάλειες του άλλου. Η αγάπη είναι η ελευθέρια να έρχεσαι. Να βρίσκεις τον εαυτό σου όταν το χρειάζεσαι

Τα 10 βασικά σημάδια ότι κάποιος σε έχει «για καβάτζα» αφορούν την έλλειψη συνέπειας, σεβασμού και ισoτιμίας στη συμπεριφορά του. 1. Επικοινωνεί μόνο τελευταία στιγμή Σου στέλνει μηνύματα αργά το βράδυ ή λίγες ώρες πριν θέλει να βρεθείτε, θεωρώντας δεδομένο ότι θα είσαι διαθέσιμη/ος. 2. Σε θυμάται μόνο στις ανάγκες του Επικοινωνεί μαζί σου κυρίως όταν θέλει μια εξυπηρέτηση, μια χάρη ή όταν βαριέται και δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. 3. Απουσιάζεις από τα σημαντικά γεγονότα

Μετά από αρκετό καιρό, το δεύτερο μου παιδικό βιβλίο σύντομα θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ. Η συνεργασία μας με την υπέροχη Magda Candiliari στην εικονογράφηση συνεχίζεται από το πρώτο βιβλίο. Είναι μια ιστορία την οποία εμπνεύστηκα από μια ζωγραφια του Στυλιανού όταν ήταν περίπου 3 χρονών. Οπότε η ιδέα υπήρχε μέσα μου και έπαιρνε μορφή τα τελευταία 6 χρόνια. Μέχρι που επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Αυτή δεν είναι μια ιστορία για το αν είσαι ή όχι διαφορετικός. Γι

Σήμερα... ήθελα να σε ρωτήσω τι κάνεις. Πώς περνάς στις διακοπές σου. Τι όμορφα πράγματα είδαν τα μάτια σου. Τι έφαγες για πρωινό; Σε ποιο έπιπλο του δωματίου έκανες έρωτα; Τι όνειρο είδες το βράδυ; Ήπιες πόλυ; Αγόρασες κάποιο καινουργιo t-shirt; Μην μου πεις τα μεγάλα νέα σου. Μόνο αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Μέσα από αυτές σε φαντάζομαι καλύτερα. Σε κάνω εικόνα στο μυαλό μου. Και χαμογελώ και γιορτάζω τη ζωή σου. Έφτασα πολύ κοντά στο να σου στείλω ένα μήνυμα. Όμως, μετά

Δεν χρειαζόταν να πεις ότι δεν με αγαπούσες. Το ήξερα ήδη. Κι, όμως, το είπες. Έπρεπε να σιγουρευτείς ότι με πλήγωσες όσο πιο βαθιά μπορούσες. Ήταν μια νίκη του ανδρικού εγωισμού σου. Μια απόλυτη νίκη. Το ένιωθα ότι δεν με αγαπούσες κι εσύ έκανες τα πάντα για να το νιώθω. Το έλεγε το βλέμμα σου που ήθελε να φύγω μετά το σεξ. Το έλεγε το σώμα σου που δεν ήθελε επαφή. Το έλεγαν τα χέρια σου που απέφευγαν τα δικά μου και τα χείλη σου που αποτραβιόντουσαν σε κάθε φιλί. Το ήξεραν

Η ζωή δεν μου έμαθε να μένω. Μου έμαθε πολύ καλά, όμως, να φεύγω. Ακόμη κι όταν αγαπούσα πολύ, έπρεπε να πάρω την απόφαση να φύγω ξανά και ξανά για να σώσω τον εαυτό μου. Έμαθα να φεύγω από ανθρώπους που δεν ήξεραν πως να με αγαπήσουν παρόλο που τους έδειχνα τον τρόπο, δεν ήταν πρόθυμοι να μάθουν. Από αυτούς που δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να είναι μαζί μου όμως δεν ήθελαν ούτε να προχωρήσω.Η ζωή δεν μου έμαθε να μένω. Μου έμαθε πολύ καλά, όμως, να φεύγω. Ακόμη κι όταν αγαπούσ

Αν πούμε καλημέρα θα έρθεις; Αν πούμε καληνύχτα θα μείνεις; Αν σου δείξω πόσο σε θέλω μέσα στη μέρα, στέλνοντας σου μηνύματα και στιγμιότυπα από τη μέρα μου θα έχεις το χρόνο να απαντήσεις, να παίξεις λίγο μαζί μου; Αν σου πω σε αγαπώ θα μου πεις κι εγώ ή θα φοβηθείς και θα αποφύγεις τις λέξεις; Αν σου πω ότι θέλω να σε δω, να σε νιώσω, θα μου πεις εντάξει και θα το κάνεις πράξη; Αν σου πω ότι θέλω έτσι για αλλαγή να με αγαπήσουν, θα μου κάνεις έρωτα ή θα κάνεις αυτό που είνα

Όταν ήσουν εκεί δεν το εκτίμησαν. Όταν ήθελες να μοιραστείς πράγματα μαζί τους έκαναν λες και ήσουν ένα βάρος στην καμπούρα που τους ενοχλούσε. Όταν τους είπες "έρχομαι" έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν. Όταν σου είπαν ότι έρχονται σε έστησαν ξανά και ξανά. Όταν έπρεπε να σε προστατέψουν έπλυναν τα χέρια τους σαν άλλοι Πόντιοι Πίλατοι. Γέλασαν μαζί σου με τους φίλους τους και τους φίλους σου και πάλι όταν χρειάστηκαν την βοηθεία σου ανταποκρίθηκες. Όταν τους χρειάστηκες όμως εσύ δ

Σε γνώρισα και ξαφνικά αυτή η ατέλειωτη σιωπή που κατοικούσε μόνιμα στη ζωή μου εξαφανίστηκε. Και στη θέση της ήρθαν μουσικές, λέξεις μικρές, θάλασσες χρυσές και γέλια. Ήξερες για τι πράγμα μιλούσα χωρίς να πρέπει να εξηγήσω. Ερχόμασταν από τους ίδιους κόσμους. Είχαμε μέσα μας τις ίδιες μοναξιές και την ίδια θλίψη. Μια θλίψη που δεν θέλαμε να ξεφορτωθούμε γιατί μας έκανε δημιουργικούς. Μας κρατούσε στο έδαφος. Μας θύμιζε ποιοι ήμασταν και πως φτάσαμε ως εδώ. "Τώρα θα έχω κάτι

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπούσα. Όμως αυτή η αγάπη ήταν ένα βάρος που δεν μπορούσες να πάρεις από πάνω μου, ακόμη κι όταν προσπαθούσες. Και δεν είναι ότι δεν σε ήθελα πια. Όμως και το ότι σε ήθελα δεν άλλαζε τίποτα. Έπρεπε να μην μου λείπεις. Έπρεπε να μην περιμένω. Έπρεπε να μην ζητώ. Έπρεπε να μην επιθυμώ. Έπρεπε να σε συγχωρήσω. Και να σε αγαπήσω με αξιοπρέπεια. Όχι σαν ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνες και τρώει τα ψίχουλα από τις ζωές άλλων. Ίσως να μην καταλάβεις ποτέ. Πόσο π

Θα σε άφηνα να φύγεις. Πίστεψέ με. Μα δεν ξέρω πώς. Προσπαθώ να σκέφτω έστω και ένα σου λάθος, κάτι που θα το έκανε εύκολο, μα δεν βρίσκω ούτε ένα. Είναι όλα μικρά. Πολύ μικρά. Τόσο μικρά που ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Που δεν ήμουν καλύτερη για σένα. Που δεν μπορώ να είμαι εκεί για σένα όπως ίσως θα ήθελες να είμαι. Δεν θέλω να σε αφήσω μα πρέπει. Το ξέρω. Μα ποιος θα μου χαιδεύει τα μαλλιά; Ποιος θα κουρνιάζει στην αγκαλιά μου; ποιος θα φωτίζει τα σκοτάδια μου με το χαμόγ

Για πολύ καιρό ήμουν θυμωμένη. Μαζί σου, μαζί μου, με την ίδια τη ζωή... Γιατί να φέρει έναν άνθρωπο στο δρόμο σου, που δεν μπορεί να μείνει; Γιατί να σε κάνει να αγαπήσεις έναν άνθρωπο που δεν μπορείς να έχεις; Που στο τέλος με μαθηματική ακρίβεια θα χάσεις; Που δεν είχες καν την ευκαιρία ή τις συνθήκες να το προσπαθήσεις; Ήμουν πολύ θυμωμένη, όμως, πια δεν είμαι. Γιατί βλέποντας τώρα πίσω ξέρω πώς ήταν αληθινό. Αυτή η σχέση έδωσε ό,τι είχε να δώσει και έκλεισε με τον πιο όμ

Ήσουν όλα όσα ήθελα να έχω στη ζωή μου κι όμως στο έκανα εύκολο να φύγεις. Δεν χρειάστηκε να πεις ούτε λέξη. Ούτε για ένα λεπτό να έρθεις σε δύσκολη θέση. Ούτε ζήτησα να δώσεις τίποτα πίσω. Κράτησα μόνο την αξιοπρέπειά μου. Όση μου είχε απομείνει. Μόνο αυτήν κράτησα. Έπνιξα τον πόνο μου για να μην με λυπηθείς ούτε λεπτό. και προχώρησα. Βλέποντας πώς έχεις τα πάντα στη ζωή σου και ότι δεν είχες ποτέ χώρο για μένα. Βλέποντας ότι δεν ήξερα τίποτα για σένα. Βλέποντας ότι κάθε σου

-Σ' αγαπάει; -Νομίζω πως ναι. Μ' αγαπάει. -Και πώς το ξέρεις; -Απλά το ξέρω. Το νιώθω και το βλέπω. Κάθε της βλέμμα, κάθε της κίνηση, ακόμη και όταν είναι νευριασμένη μαζί μου, φωνάζουν από μακριά ότι με αγαπάει. Νομίζω το κατάλαβα από την πρώτη φορά που την κοίταξα. Όμως, το προσπέρασα. -Γιατί πιστεύεις ότι σ' αγαπάει; -Νομίζω νιώθει ασφάλεια μαζί μου. Νιώθει ότι βρήκε το σπίτι της. Βλέπει τον καλύτερο μου εαυτό, αυτόν που ούτε εγώ δεν είχα δει ποτέ σε μένα. Πιστεύει σε μένα

Όσο γλυκός ήσουν από κοντά, τόσο απόμακρος ήσουν όταν βρισκόμασταν μακριά. Ανεξήγητα πράγματα, σκεφτόμουν. Πώς μπορεί η τόση οικειότητα να εξαφανίζεται από την φυσική απόσταση μεταξύ μας; Πώς γίνεται από πιο κοντινός μου άνθρωπος να γίνεσαι ξένος; "Φοβάμαι μήπως με ερωτευτείς", μου είχες πει. "Γιατί εγώ δεν έχω τίποτα μέσα μου να δώσω". Μα που να ήξερες ότι ο έρωτας με είχε διαλύσει ήδη σε τέτοιο βαθμό που δεν υπήρχε τρόπος επανασύνδεσης της καρδιάς. "Δεν μας ενώνει", ο έρωτα

Θα υπάρξει ένας έρωτας στη ζωή σου πολύ διαφορετικός από όλους τους άλλους και πολύ διαφορετικός από όσα είχες γνωρίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν θα έχει καμία σημασία πόσο θα διαρκέσει. Θα είναι σύντομη ή θα κρατήσει χρόνια. Μπορεί και για πάντα, όμως, σε διαφορετικές συνθήκες μέσα στα χρόνια. Θα μείνει για πάντα στην καρδιά σου ή θα εξελιχθεί σε μία αγνή, φιλική αγάπη. Όσο κι αν κρατήσει ερωτικά, είναι μια σχέση ζωής που θα σε καθορίσει. Θα αλλάξει όλο σου το είναι. Θα αλ

Από όλους τους έρωτες, τραγικούς κι ανεκπληρώτους της ιστορίας, πάντα θα με στοιχειώνει αυτή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη. Θα μπορούσε να ήταν βγαλμένη από βιβλίο ή τον κινηματογραφό όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και γιατί με στοιχειώνει; Γιατί ο Καρυωτάκης αντιπροσωπεύει τον κάθε συγκαταβατικό, "φρονιμο", καθωσπρέπει για την κοινωνία, προσεκτικό για το τι θα πουν οι άλλοι, δειλό και φοβισμένο άνδρα. Και η Πολυδουρή αντιπροσωπεύει την κάθε δυναμική, ανεξάρτητη, ελεύθερ

Σε ικετεύω... μην προσπαθήσεις να μπεις στο μυαλό μου... θα χαθείς! Μόνο κράτα μου το χέρι και νιώσε τους παλμούς μου πως πέφτουν. Oι σκέψεις μου τρέχουν πιο γρήγορα κι από τα δευτερόλεπτα. Κάποιες γίνονται λέξεις, κάποιες μηνύματα και τις πιο πολλές δεν τις θυμάμαι καν. Δεν μπορεί το μυαλό μου να πατήσει το pause. Να πάρει μια μέρα ρεπό. Έστω μια ώρα. Σταματάει μόνο όταν είσαι κοντά. Τότε σταματά να σκέφτεται το αύριο, το μεθαύριο, το χτες, το που, τα πώς και τα γιατί. Σταμα