Θα υπάρξει ένας έρωτας στη ζωή σου πολύ διαφορετικός από όλους τους άλλους και πολύ διαφορετικός από όσα είχες γνωρίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Δεν θα έχει καμία σημασία πόσο θα διαρκέσει. Θα είναι σύντομη ή θα κρατήσει χρόνια. Μπορεί και για πάντα, όμως, σε διαφορετικές συνθήκες μέσα στα χρόνια. Θα μείνει για πάντα στην καρδιά σου ή θα εξελιχθεί σε μία αγνή, φιλική αγάπη. Όσο κι αν κρατήσει ερωτικά, είναι μια σχέση ζωής που θα σε καθορίσει. Θα αλλάξει όλο σου το είναι. Θα αλ

Από όλους τους έρωτες, τραγικούς κι ανεκπληρώτους της ιστορίας, πάντα θα με στοιχειώνει αυτή του Καρυωτάκη και της Πολυδούρη. Θα μπορούσε να ήταν βγαλμένη από βιβλίο ή τον κινηματογραφό όμως είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και γιατί με στοιχειώνει; Γιατί ο Καρυωτάκης αντιπροσωπεύει τον κάθε συγκαταβατικό, "φρονιμο", καθωσπρέπει για την κοινωνία, προσεκτικό για το τι θα πουν οι άλλοι, δειλό και φοβισμένο άνδρα. Και η Πολυδουρή αντιπροσωπεύει την κάθε δυναμική, ανεξάρτητη, ελεύθερ

Σε ικετεύω... μην προσπαθήσεις να μπεις στο μυαλό μου... θα χαθείς! Μόνο κράτα μου το χέρι και νιώσε τους παλμούς μου πως πέφτουν. Oι σκέψεις μου τρέχουν πιο γρήγορα κι από τα δευτερόλεπτα. Κάποιες γίνονται λέξεις, κάποιες μηνύματα και τις πιο πολλές δεν τις θυμάμαι καν. Δεν μπορεί το μυαλό μου να πατήσει το pause. Να πάρει μια μέρα ρεπό. Έστω μια ώρα. Σταματάει μόνο όταν είσαι κοντά. Τότε σταματά να σκέφτεται το αύριο, το μεθαύριο, το χτες, το που, τα πώς και τα γιατί. Σταμα

Ίσως αυτή η άβολη σιωπή μεταξύ μας να λέει όσα δεν τόλμησαν οι λέξεις να πούνε. Ίσως στον αέρα να αιωρείται ένα αντίο που κανείς δεν είναι έτοιμος ακόμη να ξεστομίσει. Ίσως η τελευταία μας φορά να ήταν αυτή τη φορά όντως η τελευταία μας φορά. Ίσως το νιώθεις κι εσύ, όπως κι εγώ ότι οι δρόμοι μας δεν θα διασταυρώσουν ξανά. Ίσως κανείς να μη λέει ότι τελείωσε γιατί θέλουμε να αφήσουμε μια μικρή ελπίδα να μπάζει από την πόρτα που έκλεισε για πάντα. Τα κατανοώ τα "δεν μπορώ" σου,

Η μυρωδιά σου περνάει σαν αεράκι καλοκαιρινό πάνω από το πρόσωπο μου. Τα χέρια σου τα νιώθω να ακουμπούν απαλά τα δικά μου... Πάλι μου παίζει παιχνίδια το μυαλό μου. Σ' αυτό το δωμάτιο είναι μόνο το ασθενικό κορμί μου. Μα ας είναι κι έτσι να έρχεσαι να μου απαλύνεις τον πόνο. Όταν φύγω θα 'χουν μείνει μόνο οι λέξεις μου. Αυτές θα με θυμούνται. Κι εσύ θα νιώθεις βαθιά ανακούφιση που πια δεν σ' αγαπαει κάποιος τόσο. Σαν να έφυγε ένα μεγάλος βαρός από πάνω σου που δεν ήξερες τι

Πάλι θα χαθούμε αγάπη μου. Κάποιο Μάρτη που έμπαζε άγριους χειμώνες, λάβες και σεισμούς. Πάλι θα χαθούμε. Εσύ σε όλα αυτά που ποτέ δεν καταλάβες και δεν παράδεχτηκες κι εγώ σε όλα αυτά που με πλήγωναν και δεν μπόρεσα ν’ αλλάξω για να μείνω. Πάλι θα χαθούμε μάτια μου. Εσύ σε ένα πεισματάρη εγωισμό που επιμένει μέχρι να ξεκανεί την ψυχή μου κι εγώ στις πληγές μου που περιμένουν μια καλή σου κουβέντα για να κλείσουν. Πάλι θα ξενιτευτούμε ψυχή μου. Εσύ σε άλλες κι εγώ στη μονάξια

Όταν ο κόσμος κοιμάται εγώ σε ξαναζώ. Μένω με τα μάτια ορθάνοιχτα στο κρεβάτι, κοιτάζοντας το ταβάνι και σε φέρνω στο μυαλό μου. Η απόλυτη σιωπή και επιτέλους η δική μας ώρα. Παίζουν όλα ξανά στο μυαλό μου. Πατώ το replay για να τα κρατήσω όλα ζωντανά στη μνήμη μου. Και μαζί θυμάμαι ξανά τα ίδια συναισθήματα. Τα όμορφα, τα άσχημα. Nιώθω. Μα κάθε βράδυ οι αναμνήσεις λιγοστεύουν κι αυτό με τρομάζει. Θα 'ρθει μια μέρα που θα θύμαμαι τόσα λίγα από σένα. Μα το πρόσωπό σου δε θα το

Το ξέρω ότι τώρα ο έρωτας μοιάζει με ένα βουνό γεματό λάβα και πέτρες που δεν μπορείς να ανεβείς. Το ξέρω ότι τώρα πονάς γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις γιατί είναι όλα τόσο δύσκολα. Όμως, μια μέρα θα έρθει ένας άνθρωπος που θα κάνει τον έρωτα να μοιάζει με μια καταπράσινη κοιλάδα γεμάτη λουλούδια και ρηχά ποτάμια. Μια μέρα ένας άνθρωπος θα κάνει τον Φλεβάρη σου Μάρτη, τον χειμώνα σου καλοκαίρι και τα βραδινά σου δάκρυα, πρωινά χαμόγελα. Για κάποιον θα είσαι αρκετή. Ακριβώς ό

Και τελικά νικηθήκαμε. Ήταν πολλοί οι αντίπαλοι. Και ήταν δυνατοί. Και πιο δυνατοί οι εαυτοί μας. Ήταν πολλά τα εμπόδια και δεν μας άφησαν χρόνο για το "μαζί". Μα ελπίζω να είσαι καλύτερα χωρίς εμένα. Και ίσως μια μέρα να είμαι καλύτερα χωρίς εσένα. Ελπίζω την επόμενη φορά να μην κάνουμε τα ίδια λάθη. Ελπίζω την επόμενη φορά η αγάπη να υπάρχει άφθονη και να μην χρειάζεται κανείς να παλεύει για τίποτα. Ελπίζω να μην κάνεις τα ίδια λάθη που έκανες μαζί μου και ελπίζω να μην κάν

Μια μέρα ίσως να μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο και να πούμε ότι τελικά τα καταφέραμε. Στην καρδιά μου είμαστε ήδη νικητές κι ας μην μοιραστούμε ποτέ ξανά το ίδιο κρεβάτι. Είμαστε νικητές γιατί πάντα νικούσε η αγάπη. Ακόμη και στον χωρισμό. Περάσαμε δύσκολα. Γιατί δεν καταλαβαίναμε πόσο πληγώναμε ο ένας τον άλλο. Δεν καταλάβαινες πόσο με επηρέαζε η ψυχολογία σου, το πως μου μιλούσες, το πόσο μου έλειπες. Κι εγώ, αντίστοιχα, δεν αντιλαμβανόμουν πόσο σε πλήγωνα όταν έτρε

Πόσο βουβή θα ήταν η ζωή μου χωρίς εσένα. Πόσο άχρωμη. Πόσο άγευστη. Πόσο άοσμη. Πόσο άδειος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχες μέσα σε αυτόν. Πόσο βαρετός και αδιάφορος θα μου ήταν. Πόσο ανούσιος. Σε ποιον θα άπλωνα τα χέρια μου για μια αγκαλιά; Για ποιον θα πάλευα κάθε μέρα να είμαι καλά, να γίνομαι καλύτερη; Για τον εαυτό του και μόνο δεν μπορεί να ζει κανείς. Τρελαίνεται. Χάνεται ο άνθρωπος όταν δεν έχει κάτι αγνό να αγαπά. Χρειάζεται ένα αντικείμενο λατρείας, ένα αντικείμεν

Δικός μου ο έρωτας, δική μου και η αυτοκαταστροφή. Κι αυτό δεν είναι ωριμότητα στην τελική; Να είσαι ο εαυτός σου, να κάνεις αυτό που νιώθεις, όμως να είσαι έτοιμος να αναλάβεις τις ευθύνες των πράξεων σου, χωρίς να πληγώνεις κανέναν, χωρίς να σου φταίνε οι άλλοι. Δικά μου τα λάθη, δική μου και η μάχη. Δικό μου το αίσθημα, δικό μου το μάθημα, δικός μου και ο πόνος. Κανείς δεν μπορεί να σε κρίνει πώς επιλέγεις να ξεγελάς τον πόνο, παρά μόνο αυτός που μένει. Αυτός που πάντα φεύ

Ένα βήμα τη φορά. Πάρε τον χρόνο που χρειάζεσαι να θεραπεύσεις τις πληγές σου. Δεν είναι κακό να κλαις. Μόνο μην στοιβάζεις μέσα σου θυμό, άγχος και το βάρος του παρελθόντος. Κράτα τα όμορφα. Μην πιέζεις καταστάσεις. Φθείρεις και φθείρεσαι. Ό,τι είναι να έρθει στη ζωή σου θα έρθει αβίαστα. Και ό,τι είναι να μείνει, θα μένει χωρίς πολύ κόπο. Άσε τα πράγματα να συμβούν ενώ θα ζεις τη στιγμή. Μην ζεις περιμένοντας. Ζήσε με αυτά που έχεις τώρα. Άσε τους ανθρώπους να έρθουν σε σέν

Φοβάμαι τον έρωτα. Φοβάμαι εσένα. Φοβάμαι τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν Τις υποχωρήσεις που θα κάνω ακόμη για να μην τον χάσω. Φοβάμαι γιατί είναι το αδύνατο μου σημείο. Είσαι το αδύνατο μου σημείο. Δεν το επελέξα κι ας πιστεύεις ότι είχα καταστρώσει κάποιο σατανικό σχέδιο. Δεν λέω, υπάρχουν γυναίκες που λειτουργούν με σχέδιο, όμως, αυτές δεν αγαπάνε. Μόνο κατακτούν ψυχές για το δικό τους εγώ. Εγώ σ' αγαπούσα τόσο που η λογική μου είχε πάει περίπατο. Δεν μπορούσα καν να λειτουρ

Μια μέρα ίσως να μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο και να πούμε ότι τελικά τα καταφέραμε. Στην καρδιά μου είμαστε ήδη νικητές κι ας μην μοιραστούμε ποτέ ξανά το ίδιο κρεβάτι. Είμαστε νικητές γιατί πάντα νικούσε η αγάπη. Ακόμη και στον χωρισμό. Περάσαμε δύσκολα. Γιατί δεν καταλαβαίναμε πόσο πληγώναμε ο ένας τον άλλο. Δεν καταλάβαινες πόσο με επηρέαζε η ψυχολογία σου, το πως μου μιλούσες, το πόσο μου έλειπες. Κι εγώ, αντίστοιχα, δεν αντιλαμβανόμουν πόσο σε πλήγωνα όταν έτρε

Είμαι πια έτοιμη να σε αφήσω να φύγεις. Αυτό μου φώναζαν τα ξεσπάσματά σου όταν με δίκαζες χωρίς να καταλαβάινω τον λόγο. Αυτό φώναζαν και οι σιωπές σου. Και οι επαναφορές σου δεν κράτησαν ποτέ πολύ. Ήταν μέχρι να ψάχνεις πάλι τρόπους να κρυφτείς. Μην φοβάσαι. Κανείς εδώ δεν θέλει να σε τυλίξει στα δίκτυά του, ούτε να σε αλλάξει, ούτε να σε ελέγξει. Κανείς εδώ δεν σκέφτεται καν με αυτό τον τρόπο. Σιγά σιγά κατάλαβα ότι τα είχες μαζί μου. Γιατί μπορούσες. Γιατί δε σε ένοιαζε.

Τελευταία συνηδειτοποίησα κάτι για μένα... Συνδέομαι πολύ με ανθρώπους, ζώα, τοποθεσίες, ακόμη και με πράγματα. Όχι με πολλά αλλά πολύ. Όπου κι αν ταξιδέψω στον κόσμο, τίποτα δε θα με γεμίσει όσο το να γυρίσω στις αγαπημένες μου πόλεις. Στα στέκια που ξέρω. Σε μέρη που έζησα όμορφες αναμνήσεις που μοιράστηκα συναισθήματα. Πάντα θέλω να επιστρέφω. Μου αρέσει που τα γνωρίζω πλέον καλά. Νιώθω ότι ανήκω σε όλα αυτά τα μέρη. Τα νιώθω δικά μου. Καμία θάλασσα στον κόσμο δεν είναι τό

Το ξέρω πως φεύγεις. Το βλέπω στον ιδρώτα που τρέχει από το μέτωπό σου. Το ξέρω ότι δεν θες να φύγεις. Μα και οι δύο ξέρουμε πως μας είχες καταδικάσει από την πρώτη στιγμή. Είναι μια απόφαση που έχεις πάρει εδώ και καιρό. Και μια απόφαση που έπρεπε να καταπιώ σαν δηλητήριο για να τη δεχτώ. Γιατί κανείς δεν με ρώτησε τι ήθελα. Δεν είχε ποτέ καμία σημασία. Μα η γαλήνη που φέρνει το τέλος μετά τον πόνο είναι προτιμότερη από έναν έρωτα που συνεχώς τελειώνει πριν καν αρχίσει. Φοβά

Ξέρεις πότε είναι έρωτας; Όταν το να κάθεστε σιωπηλά ο ένας δίπλα στον άλλο χωρίς να κάνετε απολύτως τίποτα είναι αρκετό. Όταν ο ένας μπορεί να τρελάνει τον άλλο με μια λέξη. Να τον εκνευρίσει ή να τον καβλώσει. Όταν το να ζηλεύεις γίνεται αιτία για να τον θέλεις ακόμη πιο πολύ γιατί μέσα σου ξέρεις ότι η καρδιά του χτυπάει για σένα. Όταν είναι το πρώτο άτομο που θες να μοιραστείς μαζί του τα καλά και τα κακά σου νέα. Όταν είναι το μοναδικό άτομο που σε νοιάζει αν είδε τα στό

Κάθε φορά που λέγαμε αντίο η καρδιά μου έχανε και ένα μικρό κομμάτι της. Αν υπάρχει κάτι πιο ηρωικό από το να αγαπάς έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος θα τον χάσεις, δεν ξέρω. Σου έκλεινα την πόρτα κατά μούτρα, όμως, σου άφηνα πάντα ένα κλειδί κρυμμένο κάτω από το χαλάκι. Κι εσύ ήξερες πώς όταν γύριζες θα το έβρισκες εκεί, να σε περιμένει, λίγο πιο σκουριασμένο από πριν. Το χαλάκι γέμιζε χρυσά και καφέ φύλλα το φθινόπωρο, γέμιζε χιόνια τον χειμώνα,