Το ηλιοτρόπιο και το φεγγάρι

• 

Να μια όμορφη ιστορία που διάβασα πρόσφατα...

Ένα ηλιοτρόπιο αγάπησε το φεγγάρι.

Κάθε μέρα περίμενε να γίνει νύχτα για να το συναντήσει και κάθε πρωί το φεγγάρι πάλι χανόταν.

Το φεγγάρι αγάπησε κι αυτο το ηλιοτρόπιο, όμως το φεγγάρι βγαίνει μόνο νύχτα και τα ηλιοτρόπια είναι φτιαγμένα για τον ήλιο.

Έτσι κατάφερναν να συναντηθούν μόνο για λίγα λεπτά κάθε ηλιοβασιλέμα.

Όμως, για το ηλιοτρόπιο αυτό δεν ήταν αρκετό. Έτσι άρχισε να βάζει τα δυνατά του για να καταφέρνει να μένει ξύπνιο τη νύχτα και να κάνει παρέα στο αγαπημένο του φεγγάρι.

Όμως, μέρα με τη μερά το ηλιοτρόπιο έχανε τη λάμψη του και τα πεταλά του γιατί τη νύχτα έπρεπε να ξεκουράζεται και να μένει ανοιχτό τη μέρα για να παίρνει δυνάμεις από τον ήλιο.

Το φεγγάρι το πρόσεξε. Και το ρωτούσε συνεχώς αν είναι καλά. Και παρόλο που το ηλιοτρόπιο ήταν λυπημένο και καταπονεμένο έλεγε οτι είναι καλά για να μην χάσει το φεγγάρι.

Όμως, το φεγγάρι ήξερε. Τα ηλιοτρόπια δεν ζουν τη νύχτα και το αγαπημένο του ηλιοτρόπιο θυσιαζόταν για να είναι μαζί του.

Έτσι, μια νύχτα αποφάσισε να μην εμφανίστει ξανά. Κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα και το ηλιοτρόπιο το περιμένε.

Για πολλά βράδια το ηλιοτρόπιο περίμενε μέχρι που κατάλαβε οτι δεν είχε τιποτα να περιμένει πια. Το φεγγάρι δεν το αγαπούσε πια και δεν θα εμφανιζόταν ξανά. Έτσι, τα βράδια κοιμόταν και τη μέρα ζούσε υγιής και ξεκούραστο κάτω από τον ζεστό ήλιο μέχρι που έγινε ξανά ο όμορφος εαυτός του.

Κι όταν κοιμόταν το φεγγάρι εμφανιζόταν κρυφά και το κοίταζε και έριχνε όλη του τη λάμψη πάνω του για να το ζεστάνει.

Ποιος αγαπούσε πιο πολύ τελικά;

Το ηλιοτρόπιο ή το φεγγάρι που επέλεξε να τον αφήσει για να τον σώσει;

Γιατί ξέρετε κάποτε αγάπη σημαίνει, να ξέρεις πότε να μένεις και πότε να φεύγεις.