Όταν η αγάπη μας πέθανε

Όταν η αγάπη μας ξεψύχησε, δεν την έκλαψα καθόλου.

Την είχα ήδη κλάψει αμέτρητες νύχτες, όταν βαριανάσαινε άρρωστη και ανύμπορη σ' ένα ψυχρό και σκοτεινό δωμάτιο, περιμένοντας σε να την σώσεις.

Μέσα μέσα της έδινες λίγη ελπίδα κι αυτή η χαζή σε πίστευε. Κι ύστερα όταν δεν ερχόσουν αρρωστούσε ακόμη πιο βαριά.

Και μάταια εγώ να της εξηγώ ότι δεν μπορούσα να κάνω πια τίποτα. Τα χέρια μου ήταν δεμένα.

Ήθελα να την σώσω μα δεν μπορούσα. Κι αυτό με γέμιζε απελπισία, παράπονο και ενοχές.

Γιατί γεννήθηκε αυτή η αγάπη που δεν είχε ποτέ καμία ελπίδα δεν ξέρω.

Γιατί γεννήθηκε μία αγάπη που θα έπρεπε για πάντα να κρύβεται στο σκοτάδι;

Γιατί γεννήθηκε η αγάπη αυτή αφού πάντα όλοι θα την πολεμούσαν και μαζί τους κι εσύ.

Δεν έχω καταλάβει ποτέ γιατί της άξιζε να υποφέρει τοσο και γιατί δεν την σκότωσες μια ώρα αρχίτερα να την λυτρώσεις.

Μάλλον δεν είχες το θάρρος ούτε γι' αυτό.

Όταν η αγάπη μας πέθανε, την σήκωσα μόνη στους ώμους, λες και ήταν μόνο δική μου ευθύνη και την κουβάλησα μέχρι το νεκροταφείο της καρδιάς σου.

Ό,τι έμπαινε εκεί χανόταν για πάντα λες και η καρδιά σου ήταν μια μαύρη τρύπα.

Δεν μου ήταν εύκολο να την αφήσω, όμως, ήταν το καλύτερο γι' αυτήν. Έπρεπε να βεβαιωθώ ότι δεν θα ξαναζωντανέψει. Γιατί είχε αποδειχθεί ότι ήταν σαν εφτάψυχη γάτα, που με μια σου ανάσα έπαιρνε ξανά ζωή.

Όταν η αγάπη μας πέθανε, ένα κομμάτι μου πέθανε μαζί της.

Γιατί μπορεί να ήταν μια αγάπη άρρωστη, ήταν όμως ό,τι είχα.

Πράξια Αρέστη