Μου λείπεις γι' αυτό θυμώνω

• 

Έχω μέσα μου ένα θυμό που δεν τελειώνει.

Που μου τρώει τα σωθικά. Το νιώθω με διαλύει αργά κι οδυνηρά.

Γιατί όσα έδωσα έμειναν στο ράφι να σε κοιτάνε περίλυπα να τα αγνοείς.

Όση αγάπη χάρισα δεν εκτιμήθηκε και δεν υπολογιστήκε ως θυσία. Ήταν όμως η υπερτάτη.

Κι όσα βράδια περίμενα σιωπηλή τα λόγια σου να γίνουν πράξεις κανείς δεν ξέρει τι πέρασα.

Κι όσες φορές οι λέξεις σου με μαχαίρωναν έπρεπε να επουλώσω τις πληγές μου μόνη.

Για να μην σε ενοχλώ από τη ζωή που έκτιζες και έμενα απ' έξω.

Είμαι θυμωμένη για πολλά.

Και η ρίζα του θυμού δεν είναι ότι σε έχασα. Δεν είναι ότι επέλεξες όλα όσα ήξερες ότι θα μας κρατούσαν μακριά.

Είχες κάθε δικαίωμα να φύγεις κι ας ήταν ακόμη μία προδοσία που με άφηνε μόνη και χαμένη.

Είμαι θυμωμένη μαζί σου επειδή ακόμη μου λείπεις.

Και δεν θέλω να μου λείπεις.

Θέλω απλά να σταματήσεις να μου λείπεις.

Και δεν ξέρω πώς.

Δοκίμασα τα πάντα. Κι όμως τίποτα δεν γιατρεύει τον πόνο παρά μόνο η παρουσία σου.

Μα την παρουσία σου δεν την έχω πια.

Και όσο την είχα ήταν τόσο λίγη που μετά η απουσία σου έμοιαζε με έναν γολγοθά που πάντα ξεκινούσα από την αρχή και πάντα ήταν πιο δύσκολος από την προηγούμενη φορά.

Έπρεπε μετά από τόσο καιρό να μη μου λείπεις.

Να μην είναι τόσο δύσκολο. Να μην πονάω.

Κι, όμως, ακόμη είμαι εδώ με ένα θύμο μέσα μου ανεξελέγκτο που μου τρώει το μυαλό.