Σ' αγαπώ καλύτερα από μακριά

Σήμερα... ήθελα να σε ρωτήσω τι κάνεις.

Πώς περνάς στις διακοπές σου. Τι όμορφα πράγματα είδαν τα μάτια σου.

Τι έφαγες για πρωινό;

Σε ποιο έπιπλο του δωματίου έκανες έρωτα;

Τι όνειρο είδες το βράδυ;

Ήπιες πόλυ;

Αγόρασες κάποιο καινουργιo t-shirt;

Μην μου πεις τα μεγάλα νέα σου.

Μόνο αυτές τις μικρές λεπτομέρειες. Μέσα από αυτές σε φαντάζομαι καλύτερα.

Σε κάνω εικόνα στο μυαλό μου.

Και χαμογελώ και γιορτάζω τη ζωή σου.

Έφτασα πολύ κοντά στο να σου στείλω ένα μήνυμα. Όμως, μετά σκέφτηκα ότι δεν θα μου απαντούσες καν. Ή ίσως να θύμωνες και να με παρεξηγούσες.

Και χθες. Χθες ήθελα να σου στείλω να σου πω για τον θείο Νίκολα που πέθανε. Ηταν 86 χρονών. Ήθελε να πεθάνει μου είπαν, κουράστηκε. Και σκέφτηκα ότι τελικά, η αιωνιότητα θα ήταν η μεγαλύτερη τιμωρία για τον άνθρωπο.

Μετά θυμήθηκα πόσο ενοχλητικό για σένα ήταν να σου λέω ότι μου κατέβαινε στο μυαλό και ότι πιθανόν να μην έπαιρνα καμία απάντηση ή κάποιαν απάντηση σκληρή που θα με έκανε να κλαίω.

Και αύριο πάλι θα θέλω κάτι να σου πω. Όμως, δεν θα τολμήσω. Όχι πια. Γιατί ξέρω ότι δεν έχω καμία θέση στη ζωή σου και απλά θα εξευτελίζομαι. Δεν θέλω να έχω θέση στη ζωή σου. Όχι έτσι. Εξάλλου, συνήθισα να σε αγαπώ από μακριά. Σε αγάπω καλύτερα έτσι. Χωρίς να με πληγώνεις πια.