Aν...

Αν πούμε καλημέρα θα έρθεις;

Αν πούμε καληνύχτα θα μείνεις;

Αν σου δείξω πόσο σε θέλω μέσα στη μέρα, στέλνοντας σου μηνύματα και στιγμιότυπα από τη μέρα μου θα έχεις το χρόνο να απαντήσεις, να παίξεις λίγο μαζί μου;

Αν σου πω σε αγαπώ θα μου πεις κι εγώ ή θα φοβηθείς και θα αποφύγεις τις λέξεις;

Αν σου πω ότι θέλω να σε δω, να σε νιώσω, θα μου πεις εντάξει και θα το κάνεις πράξη;

Αν σου πω ότι θέλω έτσι για αλλαγή να με αγαπήσουν, θα μου κάνεις έρωτα ή θα κάνεις αυτό που είναι πιο εύκολο να κάνεις, να γ@μ@ς χωρίς αίσθημα;

Αν βάλω τα χείλη μου στα δικά σου θα μου ανταποδώσεις το φιλί και θα το νιώθεις ή θα περιμένεις τα δευτερόλεπτα να τελειώσουν;

Αν σου πω ότι μια μέρα θα ήθελα να είμαστε μαζί θα έβρισκες τον τρόπο ή δικαιολογίες για να συνεχίσεις να έχεις πρόσβαση σε μένα χωρίς ποτέ να με επιλέγεις;;

Αν ζητήσω έστω και λίγες στιγμές μαζί θα χαρείς ή θα νιώσεις άβολα και θα πεις πως δεν μπορείς;

Σε πόσα απάντησες ναι;

Κατάλαβες τώρα;

Κατάλαβες πόσο πονάει;

Πόσο δύσκολη είναι η προσπάθεια;

Πόσο δύσκολο είναι να βάλει κάποιος τα όρια που ο άλλος θέλει όταν εσύ απλά νιώθεις τόσα πολλά;

Και τρως τα μούτρα σου όταν τα εκφράζεις ή τα κρατάς μέσα σου, τα καταπιέζεις και γεμίζεις αυτοάνοσα.

Καταλαβαίνεις πόσο πολύπλοκα γίνονται όλα όταν δεν νιώθουν και οι δύο το ίδιο; Όταν δεν θέλουν και δεν μπορούν τα ίδια πράγματα;

Νιώθεις τη φυλακή μέσα στην οποία με έβαλε η ανεκπλήρωτη αγάπη μου; Όχι εσύ. Γιατί εσύ δεν μπορείς ούτε ελπίδα να μου δώσεις.

Αυτή η αδικαιολόγητα επίμονη αγάπη μου που ακόμη αναπνέει με λίγες σταγόνες έρωτα.