Μια μέρα ίσως να μπορούμε να πούμε ότι τα καταφέραμε

Μια μέρα ίσως να μπορούμε να κοιτάξουμε πίσω στο χρόνο και να πούμε ότι τελικά τα καταφέραμε.

Στην καρδιά μου είμαστε ήδη νικητές κι ας μην μοιραστούμε ποτέ ξανά το ίδιο κρεβάτι.

Είμαστε νικητές γιατί πάντα νικούσε η αγάπη. Ακόμη και στον χωρισμό.

Περάσαμε δύσκολα.

Γιατί δεν καταλαβαίναμε πόσο πληγώναμε ο ένας τον άλλο.

Δεν καταλάβαινες πόσο με επηρέαζε η ψυχολογία σου, το πως μου μιλούσες, το πόσο μου έλειπες. Κι εγώ, αντίστοιχα, δεν αντιλαμβανόμουν πόσο σε πλήγωνα όταν έτρεχα να φύγω.

Δεν υπολογίζαμε πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει ο ένας τον άλλον — η διάθεση, οι λέξεις, οι σιωπές, οι αντιδράσεις. Και αυτό ήταν λογικό.

Γιατί δεν ήμασταν ποτέ εκεί για να δούμε τον πόνο που προκαλέσαμε ο ένας στον άλλο. Κατά βάθος όμως τον νιώθαμε. Γι' αυτό πάντα γυρνούσαμε. Και δεν είχαμε προλάβει ποτέ να μάθουμε να διαχειριζόμαστε ο ένας τον κόσμο του άλλου και το τι είμαστε ο ένας για τον άλλο. Και ο καθένας μας στον πόνο αντιδρούσε διαφορετικά.

Μα ήσουν η γεννήτριά μου όταν τα φώτα έσβηναν, όταν σκεφτόμουν να τα παρατήσω. Και ήμουν ο ηλεκτρισμός σου όταν όλα σου φαίνονταν ευθεία και ανούσια.

Φτάσαμε μέχρι εδώ επειδή συναντηθήκαμε. Γιατί πάντα είχαμε ο ένας τον άλλο ακόμα κι όταν δεν είχαμε τίποτα.