Σ' αγαπώ μέχρι το τέρμα

Πόσο βουβή θα ήταν η ζωή μου χωρίς εσένα.

Πόσο άχρωμη.

Πόσο άγευστη.

Πόσο άοσμη.

Πόσο άδειος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχες μέσα σε αυτόν.

Πόσο βαρετός και αδιάφορος θα μου ήταν.

Πόσο ανούσιος.

Σε ποιον θα άπλωνα τα χέρια μου για μια αγκαλιά;

Για ποιον θα πάλευα κάθε μέρα να είμαι καλά, να γίνομαι καλύτερη;

Για τον εαυτό του και μόνο δεν μπορεί να ζει κανείς.

Τρελαίνεται. Χάνεται ο άνθρωπος όταν δεν έχει κάτι αγνό να αγαπά.

Χρειάζεται ένα αντικείμενο λατρείας, ένα αντικείμενο πίστης για να τον κρατά στον φωτεινό δρόμο. Άλλοι το λένε έρωτα, άλλοι το λένε παιδιά, άλλα το λένε Θεό και άλλοι φύση.

Για άλλους είναι όλα τα πιο πάνω ή και μερικά από αυτά.

Για μένα είσαι πρώτα εσύ.

Γιατί κάθε φορά που σε κοιτάζω νιώθω την καρδιά μου να γεμίζει με πληθώρα συναισθημάτων.

Δεν υπάρχει κενό που να μην το καλύπτει αυτό που νιώθω για σένα.

Όλα μαζί σου τα έζησα. Όλα τα ένιωσα. Τα άσχημα, τα όμορφα, τα περίεργα, τα απαγορευμένα, τα ιερά. Είσαι ένα ταξίδι ζωής μέσα στη ζωή μου. Σαν μια παράλληλη γραμμή τρένου δίπλα στη δική μου.

Και δεν είμαι εδώ για να κάνω τέλειο ούτε εσένα, ούτε εμένα, ούτε αυτό που έχουμε. Δεν πιστεύω στα τέλεια, ούτε με έλκυαν ποτέ γιατί από μέσα είναι κούφια.

Είμαι εδώ για να το ζήσω με το μαύρο και το άσπρο του.

Και θέλω να το ζήσω μέχρι το τέρμα. Θέλω να σε ζήσω!