Ένα Αυγουστιάτικο βράδυ

Είχε το πιο όμορφο αυγουστιάτικο φεγγάρι,

εκείνο το βράδυ που με πήρες αγκαλιά. Και φώτιζε τη ζεστή θάλασσα που μέσα της τρέξαμε γυμνοί κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου.

Είχαμε ακόμη ανοιχτούς λογαριασμούς με τον κόσμο όμως για λίγες ώρες αυτός ο κόσμος έπαψε να υπάρχει. Ο χρόνος σταμάτησε και ο έρωτας έλαμψε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

Σε ένιωσα μέσα μου, σε ένιωσα στα χείλη μου, σε

ένιωσα στο σώμα μου που δεν πονούσε πια από τις πληγές που του άνοιξαν παλίες αγάπες.

Εσύ και η θάλασσα με θεραπεύσατε. Ένιωσα να αναδύομαι σαν σακαταμένη αφροδίτη από τα κύματα και να ξαναγεννιέμαι. Έκανες το αδύνατον. Δεν με ήθελες γιατί ήμουν το πιο όμορφο κορίτσι που είδες αλλά το πιο υπέροχα ατελές πλάσμα που συνάντησες.

Ήσουν σπασμένος, όμως, δεν δείλιασες, δεν φοθήβηκες, δεν έφυγες. Έγινες ο τέλεια ατελής ήρωάς μου.

Μέσα σε μία νύχτα με το πιο όμορφο αυγουστιάτικο φεγγάρι με γέννησες με την αγάπη σου και κόλλησες τα σπασμένα μου φτερά.

Κι άρχισα να ζω πραγματικά ξανά.

✍️Πράξια Αρέστη

Διαβάστε τα καλυτερα ερωτικά μας διήγηματα στο ebook μας 170 σελίδων ➡️www.mikresistories.net/mikresistoriesebook