Η δεύτερη φάση της απώλειας

Κάποια άτομα όταν τα χάνεις αφήνουν ένα πολύ μεγάλο κενό στη ζωή σου, στην καρδιά σου. Είναι λες και αδειάζεις. Χάνεις τα βήματά σου, λες και βρίσκεσαι σε μια βαθιά σιωπή, σε ένα ατέλειωτο σκοτάδι.

Κι αυτή είναι η δεύτερη φάση της απώλειας.

Αυτή που σταματάς να κλαις, να σου λείπει, να προσπαθείς, να τον θες πίσω.

Στη δεύτερη αυτή φάση το δράμα τελειώνει, οι φασαρίες τελειώνουν, η επικοινωνία κόβεται εντελώς και επικρατεί μία ησυχία που σου δένει κόμπο το στομάχι ή γίνεται βάρος στο στήθος σου.

Δεν θες να πας πίσω. Αυτό αποκλείεται. Οι προσπάθειες σε εξαντλήσαν, ξέρεις ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν θα μπορέσετε ποτέ να έχετε ξανά αυτό που είχατε κάποτε είτε είναι φιλία είτε έρωτας.

Το χειρότερο είναι όταν ήσασταν και φίλοι και εραστές. Εκεί νιώθεις σε αυτή τη φάση πραγματικά μόνος. Δεν ξέρεις τι να κάνεις με τις ώρες σου, με τη ζωή σου. Σε ποιον να στείλεις να πεις τα δικά σου, που να βγεις να πας. Δεν υπάρχει η καλημέρα ούτε η καληνύχτα.

Είτε χάνεις ένα κολλητό είτε μία σχέση νιώθεις λες και η μισή ζωή σου χάθηκε.

Μπορεί να τσακωθήκατε, μπορεί να αποξενωθήκατε σιγά σιγά, μπορεί να εξαφανίστηκε, μπορεί εσύ να ψυχράνθηκες, μπορεί το οτιδήποτε. Αυτός ο άνθρωπος που έλαμπε στην καθημερινότητά σου και τη γέμιζε στιγμές πια έχει χαθεί. Αυτός που σου έδινε κάτι να περιμένεις, σε έψαχνε, σε νευρίαζε, σε έκανε να γελάς, σε ήξερε καλύτερα από τον καθένα, σε άντεχε, έγινε ένα φάντασμα του παρελθόντος, μια γλυκόπικρη ανάμνηση.

Και αφήνει ένα μεγάλο κενό που χρειάζονται ίσως χρόνια για να ξαναγεμίσει. Ίσως να μη βρεθεί ποτέ ο αντικαταστάτης. Γιατί πόσες φορές βρίσκουμε κολλητούς ή σχέσεις με πραγματική σύνδεση.

Σε αυτή τη φάση δεν πονάς, όμως, δεν ξέρεις και τι να κάνεις με τη ζωή σου. Σιγά σιγά, δειλά δειλά γεμίζεις τις ώρες και τις μέρες σου και αυτό το άτομο κατοικεί στο μυαλό σου όλο και πιο αραιά. Το θέμα πια δεν είναι ότι εκείνη η σχέση τελείωσε αλλά το τι θα κάνεις με τη ζωή σου για να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου ή με άλλους ανθρώπους που δεν ήταν τόσο κοντά σου.

Εμπιστέψου την διαδικασία. Μην πανικοβληθείς. Και θα νιώθεις όλο και πιο ήρεμος, όλο και πιο καλά και δε θα έχεις ανάγκη καμία ούτε να τους δεις, ούτε να τους στείλεις ούτε να τους περιμένεις. Η ζωή σου χωρίς αυτούς θα γίνει ρουτίνα. Θα τη συνηθίσεις και εν τέλει θα σου αρέσει. Γιατί κανείς δεν σε πληγώνει, κανείς δε σε διώχνει, κανείς δε σε απογοητεύει, κανείς δεν λέει κακίες, κανείς δε σε παρεξηγεί, κανείς δεν θυμώνει, κανείς δε σε εγκαταλείπει...

Και ξέρεις, είσαι δηλαδή σίγουρος ότι δεν θα άντεχες ακόμη ένα γύρο μαζί τους. Είσαι, με τον καιρό, καλύτερα από πριν.

Ξαναβρήκες τον καλό, χαλαρό εαυτό σου.

✍️Πράξια Αρέστη

Μικρές Ιστορίες