Η δική μας ώρα

Όταν ο κόσμος κοιμάται εγώ σε ξαναζώ.

Μένω με τα μάτια ορθάνοιχτα στο κρεβάτι, κοιτάζοντας το ταβάνι και σε φέρνω στο μυαλό μου.

Η απόλυτη σιωπή και επιτέλους η δική μας ώρα.

Παίζουν όλα ξανά στο μυαλό μου.

Πατώ το replay για να τα κρατήσω όλα ζωντανά στη μνήμη μου.

Και μαζί θυμάμαι ξανά τα ίδια συναισθήματα. Τα όμορφα, τα άσχημα. Nιώθω.

Μα κάθε βράδυ οι αναμνήσεις λιγοστεύουν κι αυτό με τρομάζει.

Θα 'ρθει μια μέρα που θα θύμαμαι τόσα λίγα από σένα.

Μα το πρόσωπό σου δε θα το ξεχάσω ποτέ. Γι' αυτό είμαι σίγουρη.

Όταν κοιμηθώ θα σ' ονειρευτώ.

Είναι και τα όνειρα μια άλλη ζωή παράλληλη. Δεν αφήνουν τις ώρες του ύπνου να πάνε χαμένες κι εκεί θα σου μιλήσω, θα σε αγγίξω, θα τσακωθώ μαζί σου και θα σε νιώσω για λίγο κοντά.

Δε με νοιάζει που είσαι. Με ποιαν είσαι. Τι κάνεις και γιατί τελείωσε. Αυτά τα έχω ξεπεράσει προ πολλού.

Γιατί πια δεν με αφορά. Πια δεν έχω κανένα δικό σου κομμάτι. Μόνο ελπίζω να γελάς συχνά και να είσαι καλά.

Μικρές Ιστορίες

www.mikresistories.net