Η σιωπή του τέλους

Ίσως αυτή η άβολη σιωπή μεταξύ μας να λέει όσα δεν τόλμησαν οι λέξεις να πούνε.

Ίσως στον αέρα να αιωρείται ένα αντίο που κανείς δεν είναι έτοιμος ακόμη να ξεστομίσει.

Ίσως η τελευταία μας φορά να ήταν αυτή τη φορά όντως η τελευταία μας φορά. Ίσως το νιώθεις κι εσύ, όπως κι εγώ ότι οι δρόμοι μας δεν θα διασταυρώσουν ξανά.

Ίσως κανείς να μη λέει ότι τελείωσε γιατί θέλουμε να αφήσουμε μια μικρή ελπίδα να μπάζει από την πόρτα που έκλεισε για πάντα.

Τα κατανοώ τα "δεν μπορώ" σου, μα δεν σημαίνει ότι δεν με πληγώνουν. Δεν σημαίνει ότι δεν κάνουν την καρδιά μου νευριάζει και το μυαλό μου να θυμώνει.

Ίσως καταλαβαίνεις πώς νιώθω, μα ξέρεις πώς δεν θα κάνεις κάτι γι' αυτό. Γι' αυτό προτιμάς να με αποφεύγεις.

Ίσως και οι δύο να δεχτήκαμε τη μοίρα μας και κάτι μέσα μας να έχει πεθάνει. Να μην μπορεί να παλέψει πια.

Ίσως ήθελα για μια φορά να ήταν εύκολο.

Ίσως ήθελες για μια φορά να μη ρωτάω.

Ίσως οι λέξεις να στέρεψαν και να μην υπάρχει τίποτα άλλο πια να ειπωθεί. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, και ο καθένας το κάνει όσο πιο εύκολο γίνεται στον εαυτό του.

Ίσως αυτή η σιωπή να είναι το μόνο που μας έχει απομείνει...

Πράξια Αρέστη