Επιλέγω να μην σε αγάπω

Δεν είναι ότι δεν σε αγαπούσα.

Όμως αυτή η αγάπη ήταν ένα βάρος που δεν μπορούσες να πάρεις από πάνω μου, ακόμη κι όταν προσπαθούσες.

Και δεν είναι ότι δεν σε ήθελα πια. Όμως και το ότι σε ήθελα δεν άλλαζε τίποτα. Έπρεπε να μην μου λείπεις. Έπρεπε να μην περιμένω. Έπρεπε να μην ζητώ. Έπρεπε να μην επιθυμώ.

Έπρεπε να σε συγχωρήσω. Και να σε αγαπήσω με αξιοπρέπεια. Όχι σαν ζητιάνος που ζητά ελεημοσύνες και τρώει τα ψίχουλα από τις ζωές άλλων.

Ίσως να μην καταλάβεις ποτέ. Πόσο πονάει η απόρριψη όποια μορφή κι αν έχει. Και πόση ανακούφιση νιώθω που δεν πονάω πια. Που μπορώ να λέω ότι δεν είμαι η κακιά στην ιστορία κανενός.

Δεν με πονάνε πια οι σιωπές.

Δεν με πονάνε τα αναπάντητα μηνύματα

Δεν με πονάει που πάλι με άφησες να σου δώσω την ψυχή μου ενώ ήξερες ότι δεν μπορούσες να μείνεις.

Δε με πειράζει καν που όταν έβαλα όρια σε ό,τι με πλήγωνε δεν σε ξαναείδα ποτέ.

Εξάλλου το ήξερα.

Και αν μου πεις θα σε πάρω μετά και δεν με πάρεις θα το προσπεράσω.

Κι ότι κι αν πεις δεν θα απογοητευτώ όταν μείνει μόνο στα λόγια.

Γιατί πια δεν πιστεύω και δεν περιμένω τίποτα.

Κι όταν σε βλέπω με άλλην, πίνω και φλερτάρω κι εγώ με τον πρώτο τυχόντα έτσι για να περάσω καλά.

Και δεν έχει καμία σημασία τι θα πω και τι θα κάνω, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν θα έρθεις. Το ξέρω πια καλά.

Κι αν με μισείς ή αν με τιμωρείς ούτε αυτό με ενοχλεί. Γιατί έχω τη συνείδηση μου καθαρή. Πώς τα εξήγησα όλα πολύ καθαρά.

Πως συγχώρησα πολλά.

Πως έκανα τα πάντα για να έχουμε λίγο χρόνο μαζί, πώς έδωσα πολλά, πώς έφτανα συνέχεια τον εαυτό μου στα άκρα μα δεν ήθελες ποτέ να με συναντήσεις κάπου στη μέση.