Ο λύκος και η πανσέληνος

Ένας λύκος είδε μια νύχτα την πανσέληνο του χειμώνα και την ερωτεύτηκε.

Εδώ και χρόνια, η πανσέληνος εμφανιζόταν κάθε μήνα και του φώτιζε τον δρόμο, καθώς έβγαινε από τη σπηλιά του για να ψάξει τροφή.

Κι όμως, μέχρι εκείνη τη νύχτα δεν την είχε ποτέ πραγματικά προσέξει.

Ίσως γιατί ήταν πολύ απασχολημένος με την επιβίωσή του.

Εκείνο το βράδυ ήταν πληγωμένος.

Ένα κοπάδι ελάφια τον είχε τραυματίσει στην προσπάθειά του να πιάσει ένα για να ικανοποιήσει την πείνα του.

Τα σύννεφα ήταν ελάχιστα, ο ουρανός έναστρος και καταφώτιστος, και το φως του τού έδινε μια παράξενη ζεστασιά μέσα στον πόνο του.

Σήκωσε το βλέμμα ψηλά και την είδε.

Την πανέμορφη πανσέληνο.

Και ήταν σαν να του χαμογελούσε.

Άρχισε να της μιλά, να της τραγουδά, να την εξυμνεί —

όπως κάνουν οι λύκοι όταν αντικρίζουν την πανσελήνο.

Μέχρι που αποκοιμήθηκε.

Και την επόμενη νύχτα το ίδιο.

Κι εκείνη ήταν πάλι εκεί.

Όμως κάτι άλλαζε.

Παρατήρησε πως μίκραινε.

Μίκραινε τόσο, που κάποιες νύχτες επικρατούσε σκοτάδι και δεν μπορούσε καν να βγει από τη σπηλιά του.

Και άλλες φορές ο ουρανός ήταν σκεπασμένος με σύννεφα

και δεν μπορούσε να τη δει.

Οι νύχτες έγιναν σκοτεινές.

Κι εκείνος ένιωθε αφόρητα μόνος.

Κι όμως, δεν έχανε την ελπίδα του.

Κάθε βράδυ σήκωνε το βλέμμα στον ουρανό,

περιμένοντας την επόμενη φορά που θα τη συναντούσε

στον ψηλό λόφο.

Κάποιους μήνες τα κατάφερνε.

Τα καλοκαίρια ήταν η αγαπημένη του εποχή.

Ήξερε πως τότε θα την δει.

Έτσι περνούσε ο καιρός.

Ο λύκος δεν μπορούσε να αγγίξει το φεγγάρι.

Δεν μπορούσε να ζήσει μαζί του στη σπηλιά.

Όμως δεν μπορούσε να βρει, ούτε να φανταστεί, καλύτερη συντροφιά από αυτήν.

Γιατί εκείνη του φώτιζε τα βράδια.

Εκείνη έσβηνε το σκοτάδι του.

Πράξια Αρέστη