Σχεδόν ερωτευμένοι...

Όσο γλυκός ήσουν από κοντά, τόσο απόμακρος ήσουν όταν βρισκόμασταν μακριά. Ανεξήγητα πράγματα, σκεφτόμουν.

Πώς μπορεί η τόση οικειότητα να εξαφανίζεται από την φυσική απόσταση μεταξύ μας; Πώς γίνεται από πιο κοντινός μου άνθρωπος να γίνεσαι ξένος;

"Φοβάμαι μήπως με ερωτευτείς", μου είχες πει. "Γιατί εγώ δεν έχω τίποτα μέσα μου να δώσω". Μα που να ήξερες ότι ο έρωτας με είχε διαλύσει ήδη σε τέτοιο βαθμό που δεν υπήρχε τρόπος επανασύνδεσης της καρδιάς.

"Δεν μας ενώνει", ο έρωτας σου απάντησα. "Και δεν είναι μόνο ο έρωτας που φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Είναι το ότι θεραπεύουμε ο ένας τον άλλο. Και ήδη δίνεις πολύ περισσότερα από όσα νομίζεις".

Ναι αυτό σκεφτόμουν την ώρα που ξάπλωνα στο στήθος σου. Ότι δίνεις πολύ περισσότερα από όσους μου γέννησαν την ψευδαίσθηση ότι νοιάζονται και είναι δικοί μου άνθρωποι. Η αλήθεια σου με θεραπεύει.

"Μα είμαι σκληρός με αυτά που λέω". Που σου λέω ότι δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου και αν με ερωτευτείς είναι δικό σου πρόβλημα. Εγώ θα είμαι στη ζωή σου όπως θελω να ειμαι".

"Καθόλου σκληρός δεν είσαι. Και καμία αλήθεια δεν είναι σκληρή για μένα. Το μόνο σκληρό είναι το ψέμα. Γιατί το καταλαβαίνω από την πρώτη συλλάβη. Και ο άνθρωπος που το λέει με αναγκάζει να μην τον θέλω πια".

"Γι' αυτό με θέλεις τότε; Επειδή λέω αλήθειες; Είσαι τρελή. Όλοι γουστάρουν ένα όμορφο ψέμα", μου είπες και μου γέλασες ζεστά.

"Όμως, μήπως φοβάσαι ότι εσύ θα ερωτευτείς πρώτος", σου απάντησα προκαλώντας σε ερωτικά.

"Όχι, μου είπες κοφτά και χωρίς να με κοιτάξεις στα μάτια. Εγώ δεν ερωτευόμαι".

Χαμογέλασα. Και σε φίλησα. Ίσως είχες πει το πρώτο σου ψέμα. Όχι, όμως, σε μένα. Αλλά στον εαυτό σου.

Δεν χρειαζόταν να μιλάμε άλλο.

Ήμουν απλά χαρούμενη για την πιο ειλικρινή συμφωνία που έκανα στη ζωή μου με άνθρωπο. Ήμουν απλά γεμάτη από αλήθεια, χαλαρή και ήρεμη. Δεν έπρεπε να παλέψω για τίποτα για λίγη ώρα στη ζωή μου. Μόνο να νιώσω.