Το φάντασμα του έρωτα

Ποτέ δεν σε άφησα.

Ποτέ δεν σε εγκτάλειψα.

Κάθε πρώι σου έλεγα καλημέρα.

Κάθε βράδυ σου έλεγα καληνύχτα.

Έκλεινα τα μάτια μου και σε ένιωθα να με αγκαλιάζεις.

Έβλεπα το πρόσωπό σου απέναντι από το δικό μου και τα μάτια σου να με κοιτάζουν τρυφερά.

Έπαιζαν στο μυαλό μου οι ίδιες εικόνες από τις λίγες καλές μας στιγμές.

Κάποιες αναμνήσεις ξεθώριασαν. Το μυαλό μου ήταν πια πολύ κουρασμένο για να τις συγκρατήσει. Κι αυτό με έκανε να θυμώνω με μένα.

Όμως εκείνες οι στιγμές που άγγιζες την ψυχή μου είναι χαραγμένες για πάντα μέσα μου. Σχεδόν τις ξαναζώ. Λες και σε ξανανιώθω, το ίδιο ρίγος με διαπερνά και η ίδια ταχυπαλμία.

Νομίζεις σε άφησα.

Μα πες μου τι επιλογή είχα;

Πες μου πώς μπορούσα να μείνω;

Που;

Πότε;

Δεν έχεις τις απαντήσεις.

Κάποτε αναγκάζεσαι να μαθαίνεις να αγαπάς κάποιον από μακριά.

Είναι θέμα επιβίωσης.

Κι έτσι συνηθίζεις. Έτσι δεν πονάς.

Δεν περιμένεις, δεν απογοητεύεσαι, δεν ρωτάς, δεν ακούς μαλακίες, δεν σηκώνεις το βάρος της ευθύνης μαζί με τη μοναξιά σου.

Απλά αγαπάς τις όμορφες στιγμές που επέλεξες.

Αυτές που ήσουν ευτυχισμένη.

Φοβάσαι να σε αγγίξουν πραγματικά.

Φοβάσαι τον πόνο που θα φέρει το μετά.

Θες να ζεις στην ησυχία σου γιατι έδωσες τα πάντα και έχασες.

Χωρίς να σε τιμωρούν, χωρίς να σε φταίνε και χωρίς να ενοχλείς κανέναν.

Υπάρχεις μέσα σε ένα κόσμο όπου το φάντασμα του έρωτα, αυτού που θα μπορούσατε να ζήσετε, ακόμη περιπλανάται.