Φοβάμαι και φοβάσαι

Φοβάμαι τον έρωτα.

Φοβάμαι εσένα.

Φοβάμαι τον εαυτό μου μέσα σε αυτόν

Τις υποχωρήσεις που θα κάνω ακόμη για να μην τον χάσω.

Φοβάμαι γιατί είναι το αδύνατο μου σημείο. Είσαι το αδύνατο μου σημείο.

Δεν το επελέξα κι ας πιστεύεις ότι είχα καταστρώσει κάποιο σατανικό σχέδιο.

Δεν λέω, υπάρχουν γυναίκες που λειτουργούν με σχέδιο, όμως, αυτές δεν αγαπάνε. Μόνο κατακτούν ψυχές για το δικό τους εγώ.

Εγώ σ' αγαπούσα τόσο που η λογική μου είχε πάει περίπατο. Δεν μπορούσα καν να λειτουργήσω εγώ η ίδια κανονικά, πόσο μάλλον να οργανώσω την κατάκτησή σου.

Φοβόμουν τον έρωτα.

Φοβόμουν ότι θα με πληγώσεις ανεπανόρθωτα. Και με πλήγωσες πολλές φορές. Και άντεξα. Ξανά και ξανά.

Και σε πλήγωνα πίσω.

Έγινα υπερβολικά ευαίσθητη και έτρεχα να κρυφτώ γιατί μια σου λέξη ή κίνηση μπορούσε να με κάνει κομμάτια.

Και φοβάμαι ακόμη.

Γιατί ξέρω ότι κι εσύ φοβάσαι.

Και αυτό είναι επικινδύνο.

Θα με αφήσεις και θα σε αφήσω ξανά.

Και ο καθένας θα πιστεύει ότι ο άλλος έφυγε πρώτος. Ότι ο άλλος φταίει. Και πάλι δε θα βρεθούμε πουθένα. Υπάρχει η λύση. Όμως για τον καθένα μας είναι διαφορετική. Δεν θα δώσεις κάτι παραπάνω. Δεν θα αποδεχτώ το λίγο για αγάπη. Και κανείς δε θα υποχωρήσει μέχρι που κάποιος από τους δύο απλά δε θα αντέξει άλλο και θα φύγει πρώτος.

Βλέπεις φοβάμαι γιατί ξέρω το τέλος. Και δεν υπάρχει πουθενά το "μαζί" σε αυτό.