Ζήσε τη ζωή σου όπως θες και άσε με μένα να γράφω λέξεις μέσα στα σκοτάδια. Εσύ γεννήθηκες για να λάμπεις στον κόσμο σαν αστέρι. Κι εγώ γεννήθηκα για να κρύβομαι τα βράδια σαν ένα παράξενο, τρομαχτικό και τρομαγμένο πλάσμα. Δεν θες να με αγγίξεις μα σε παρακαλώ μη με φοβάσαι. Δεν θες να μ' αγαπήσεις, σε καταλαβαίνω. Μα δεν ήρθα ποτέ γι' αυτό και δεν θα στο έκανα ποτέ αυτό. Είδα απλά τη λάμψη σου και άφησα για λίγο τα σκοτάδια μου και βγήκα για να σε παρατηρήσω από μακριά. Να σε θαυμάσω. Να...

Το μόνο που ήθελα ήταν να με θέλεις. Ζητούσα πολλά τελικά... Γιατί κι εσύ οπως όλοι οι άνθρωποι κουράστηκες, βαρέθηκες, βολεύτηκες. Δεν θέλω να με αγαπάς ανθρώπινα ούτε φιλικά. Δεν θέλω να ξέρω τίποτα αν δεν με θέλεις γιατί το παράπονο πάντα θα νικά. Γιατί εγώ σε θέλω ακόμα και ξυπνάς στο σώμα μου φωτιές που δεν θέλεις να σβήσεις. Απλά με αποφεύγεις αφήνοντας τες να με σιγοκαίνε. Κι αυτό πονά. Γιατί σε διάλεξα και το να με θέλεις ήταν αυτό που μου έδινε κουράγιο στη ζωή. Να γίνω όμορφη για...

Όταν η αγάπη μας ξεψύχησε, δεν την έκλαψα καθόλου. Την είχα ήδη κλάψει αμέτρητες νύχτες, όταν βαριανάσαινε άρρωστη και ανύμπορη σ' ένα ψυχρό και σκοτεινό δωμάτιο, περιμένοντας σε να την σώσεις. Μέσα μέσα της έδινες λίγη ελπίδα κι αυτή η χαζή σε πίστευε. Κι ύστερα όταν δεν ερχόσουν αρρωστούσε ακόμη πιο βαριά. Και μάταια εγώ να της εξηγώ ότι δεν μπορούσα να κάνω πια τίποτα. Τα χέρια μου ήταν δεμένα. Ήθελα να την σώσω μα δεν μπορούσα. Κι αυτό με γέμιζε απελπισία, παράπονο και ενοχές. Γιατί...