Το κλειδί

Κάθε φορά που λέγαμε αντίο η καρδιά μου έχανε και ένα μικρό κομμάτι της.

Αν υπάρχει κάτι πιο ηρωικό από το να αγαπάς έναν άνθρωπο που ξέρεις ότι με μαθηματική ακρίβεια στο τέλος θα τον χάσεις, δεν ξέρω.

Σου έκλεινα την πόρτα κατά μούτρα, όμως, σου άφηνα πάντα ένα κλειδί κρυμμένο κάτω από το χαλάκι. Κι εσύ ήξερες πώς όταν γύριζες θα το έβρισκες εκεί, να σε περιμένει, λίγο πιο σκουριασμένο από πριν.

Το χαλάκι γέμιζε χρυσά και καφέ φύλλα το φθινόπωρο, γέμιζε χιόνια τον χειμώνα, και άνθη από τις αμυγδαλιές την άνοιξη και το καλοκαίρι άμμο από τις επιστροφές μου στη θάλασσα, μα ποτέ δεν το σήκωνα. Γιατί από κάτω βρισκόταν το κλειδί.

Σου είχα πολύ θυμό κρυμμένο κάτω από το χαλάκι μαζί με αυτό το κλειδί. Μα μόλις σε έβλεπα θα τον ξεχνούσα και πάλι.

Κι αν μια μέρα επιστρέψεις και κοιτάξεις κάτω από το χαλάκι και το κλειδί δεν είναι εκεί, να ξέρεις που ούτε εγώ μένω πια πίσω από εκείνη την πόρτα.

Και ότι αυτή τη φορά όντως άργησες πολύ...